Truus van de Loos: het Zonnetje van de Voedselbank

Gemaakt op zondag 27 september 2015 20:29
Geschreven door Walter van Maanen
Truus van de Loos
Bij onze entree in de Voedselbank aan de Einsteinweg worden we al gelijk door Truus hartelijk ontvangen met koffie en gebak. Wat leuk dat jullie er zijn! Het is haar laatste dag, dat zij voor iedereen de koffie inschenkt en meehelpt met de vele klussen, bij de Voedselbank. Ze is in de afgelopen week 80 jaar geworden en ja, nu vindt ze het wel welletjes. Afhankelijk van het openbaar vervoer en met de winter voor de deur, toch maar de knoop doorgehakt. Met pijn in het hart, dat blijkt wel. Ze heeft het ontzettend naar haar zin gehad al die jaren, vriendschappen zijn ontstaan en het gevoel echt iets te kunnen betekenen.

Zij is vrijwilligster vanaf haar 60ste. Voordien gewerkt. Het echtpaar van de Loos, dat in oktober 58 jaar getrouwd is, heeft vele jaren een groothandel elektrische materialen in Rotterdam bestierd. Truus verzorgde de administratie en personeelszaken. Op 45-jarige leeftijd ging het roer om: ze verhuisden naar Ibiza. Een heerlijk eiland, waar zij een tennisschool hebben opgericht: haar man Frits zorgde voor de lessen. Truus zorgde voor alles wat daar voor kwam kijken: ook de bar, waar zij heerlijke drankjes maakte, vertelt zij lachend. Een sprookje, maar het was jaren hard werken in de hitte van de Spaanse zon. Het echtpaar besloot om terug te keren naar Nederland. En waar was het heel prettig wonen: Hellevoetsluis! Truus zocht opnieuw een uitdaging: in die periode kwam het Asielzoekerscentrum: eerst op een groot schip, later de tijdelijke gebouwen van het COA. Wat een geweldige tijd: samen met haar vriendin Trudy, die nu nog steeds samen met haar werkt bij de Voedselbank, zette zij zich in. Soms wel iedere dag, want er waren veel klussen. Er was een kledingwinkel met hele lage prijzen, er werden activiteiten voor de kinderen georganiseerd en wat Truus bij gebleven is, is dat de Bingoavonden een groot succes waren. Maar ook de verdrietige kant, mensen die levenslustig binnen kwamen en door de uitzichtloosheid in diepe depressies belandden. Hoewel er in die tijd tegenstand was tegen de komst van het AZC, was er eveneens verzet, toen de deuren moesten sluiten: veel mensen uit Hellevoetsluis hadden een warm hart voor de mensen gekregen en vonden het heel erg, dat zelfs de jongeren, die vlak voor hun examens zaten, toch weg moesten. Naar weer een andere plek. Ook vele vrijwilligers verloren hun contacten en bezigheden. Truus echter niet: na een stukje in de krant over de oprichting van de Voedselbank, eveneens een initiatief vanuit het vrijwilligerswerk, belde ze Trudy en samen werken ze daar meer dan 10 jaar. De 4e locatie, alle verhuizingen meegemaakt. Haar binding met dit werk? Ze geeft aan, dat er een goede sfeer is, ook leuke dingen die ze met elkaar beleven. Als vrijwilliger, vindt ze het werk leuk. Maar ook de vrijwilligers waren blij met Truus, gezien de warme reacties op deze laatste dag. Truus denkt, dat we alleen een bakkie komen doen: bij het uitreiken van het zonnetje schieten de tranen in haar ogen. Een grote verrassing. Ze is niet gewend om zo in het middelpunt te staan, wat precies het doel is van de zonnetjes. Nu eens mensen, die vaak op de achtergrond aan de slag zijn.
Wat Truus tot slot wil zeggen is, dat zij heel dankbaar is, dat zij iets heeft kunnen betekenen voor anderen, maar dat vrijwilligerswerk ook iets anders oplevert. En dat zijn goede contacten en vriendschappen.

Ook iemand in uw organisatie verrassen met een zonnetje? Mail Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.